TONG-ITS

Baraha. Sugal. May araw na minamalas. May araw namang swerte. At kahapon, ang araw ng malas. Bokya.

happy kasi maliit lang ang taya eh, 'lam mo na poor lang kami...

Ang paglalaro ng tong-its ay parang paglalaro din ng sarili nating buhay. (naks! Ayan ka naman, pati pagsusugal idinamay mo na sa mga kwento mo). Kailangan nating tanggapin ang bawat barahang ibinibigay sa atin. Pero kapag hawak mo na ang mga barahang ‘yun, nasa sariling desisyon mo na, kung paano mo ito lalaruin para manalo ka. Minsan, wala sa ganda o pangit ng barahang hawak mo ang susi para manalo ka. Nasa diskarte mo. Pero hindi din lahat ng pagkakataon na nananalo ka dahil  magaling ang diskarte mo, minsan dahil sa kapabayaan na din ng mga kalaban mo.

Ang pinaka madalas na pagkakamaling nagagawa natin sa mesa habang nakikipaglaro ng tong-its, ay ang maliitin ang kakayahan ng kalaban natin. Ganyan din sa totoong buhay. Underestimate. Akala mo kayang kaya mong talunin ang mga kalaban mo. Akala mo yung hawak mong baraha na ang pinaka maganda. Akala mo magtitiklop sila ng baraha kapag nag-bet ka na.

Sa tingin ko, ang tong-its ang pinakamalapit na larong maaaring ihalintulad sa totoong buhay (susme at talagang pinangatawanan). Dahil kailangan natin ng matinong pag-iisip (meron ka ba nun?). Kung saan kaya nating pangibabawan o talunin ang tinatawag na tadhana o pagkakataon. Hindi natin hahayaang mangyari na lang ang isang bagay ng basta-basta. Kailangan din nating pag-isipang mabuti. Sa madaling salita, hindi mahalaga kung ano ang nangyayari, mas mahalaga kung paano natin iisipin kung ano ang mangyayari.

 Sa ayaw natin o sa gusto, malalaman natin ang totoong katauhan ng isang tao kapag nakaupo na siya sa mesa para maglaro ng tong-its. Kung sa tingin mo na nababasa ng mga kalaro mo ang iniisip mo, sarili mo lang ang dapat mong sisihin. At kung ganun nga, matatalo ka na sa paglalaro mo, talo ka pa sa totoong buhay.

Maraming nagtatanong kung madali lang ba maglaro ng tong-its. Maari mong matutunang laruin ang tong-its sa loob lang ng isang araw o ilang oras. Pero buong buhay ang kailangan mo para laruin ng tama at maayos ang larong ito. Sa bawat araw na dumadaan sa buhay mo, pumupusta ka. Lumalaban ka. Kung matatakot ka lang sa blap ng kalaban mo, talo ka. Dapat marunong kang lumaban at makipaglaban. Pero hindi ibig sabihin nito na hindi ka pwedeng umatras. Umatras ka ng hindi dahil sa natatakot ka. Umatras ka kung kinakailangan.

Ang mahirap lang sa ganitong klaseng laro, walang gustong umayaw kapag natatalo dahil gustong makabawi hangga't may natitira pang pangpusta (may kasamang gigil pa). Pero, kapag naman ikaw na ang nananalo, ayaw naman nila na umayaw ka (sasabihan ka pang madaya).

Kaya ikaw! Oo, ikaw nga... magtapon ka na ng baraha... kanina ka pa nakatunganga eh... tagal...

LAYF

Kagabi nagkamuta ang mata ko sa kababasa ng mga text messages sa cellphone ko. Mga PM ng mga dati kong ka-tropa. Mga nagyayayang mag-selebreyt ng kani-kanilang despidida. Alam nila kasi ang prinsipiyo kong pers kam pers serb policy. Kaya kung sabay-sabay ang selebrasyon sa eksaktong oras at araw ay ikinalulungkot ko ngunit dun ako sa mas sosyal na party pupunta. (joke!) Syempre, pupuntahan ko kayong lahat, kayo pa. Kahit pigain pa ng jowa ko ang betlog ko, pupunta ako. Naks!

Yung iba pupunta ng Estados Unidos, Canada at kung saan-saan pa. Ikinagagalak ko ang pagbabago ng mga layf nyo. Kung saan man lupalop kayo ng mundo mapadpad, mag-ingat kayo dun at nawa’y pagpalain. At pag nakarating kayo dun ay wag nyo sanang kalimutan na medium ang sukat ng damit ko, 28 ang waist line at 42 ang kasyang sapatos sa aking mga paa. Wag na kayong mag-alala sa brip, medyas at panyo, ako na ang bahala doon. Mainam siguro kung sasamahan nyo na din ng Taster’s Choice na kape, spam at imported na delata at tsokolate. Sawa na kasi ako sa mga Nescafe, Ligo, 555, at chocnut. Bihira kasi talaga akong makatikim ng mga lasang isteytsayd. Abuso naman kung dagdagan nyo pa ng dolyar na nakaipit sa mga singit-singit ng padala niyo. Pero kung marami talaga kayong sobra, tumatanggap din naman ako thru Western Union at ATM.

Parang kelan lang, kalaro ko pa kayo ng bilyar sa kanto. Na madalas laging ako ang sentro ng kantiyawan ng barkada. Paano naman kasi di marunong pumektos. Ang alam lang yatang pektusan ay si pareng Purog na taga-hilot ng tropa. Kung ibang bersyon ng larong bilyar, siguro naman hindi niyo na ako kayang talunin. Magaling ako sa mga tumbukan at takohan. Pati sa pagtira-tira ay magaling ako. Sargo kung sargo. Kahit na nakatuwad at nakaliyad kaya kong ipasok ang dapat ipasok. Naman.

Ganyan talaga ang buhay, minsan may suwerte, may malas (opinion ko lang, wag ng makialam). Parang layf lang, nyetah, wala na namang kwenta... 

RONG TOT

May mag-like pa kaya if ibang tema na ang i-post ko dito? Yung tipong pang MMK ni ate Charo. Sa tingin mo? Oo, ikaw tinatanong kita. Ikaw na nagbabasa nitong post ko.

Malamang din hindi mo na ituloy ang pagbasa sa kwento, emo kasi ang dating ng intro eh.  Malamang ang nasa isip mo, makaka-sira lang sa maganda mong mood sa mga oras na ito ang ise-share ko. Titulo pa lang iba na ang dating. Naisip mo siguro na tiyak non-sense uli ang post na ‘to. Lagi naman eh, kelan ba nagkaroon ng sense ang bawat post ko?

Hindi ko na ipapaliwanag kung bakit yan ang titulo. Bigla na lang kasing umilaw ang bumbilya sa ulo ko. Epekto yata ng pagkakaroon ng pimples sa face sa edad kong ito. Langya. Ayan nakabigkas tuloy ng bad word. Kung nagkataon na may account din si ermat dito at friend ko, malamang magtataka yun kung anong nangyari sa anak nyang inalagaan sa tiyan at itinae ay palamura na pala ngayon. At sure akong ang comment nun ay “pinadakkel ka nga ubing a saan agsao ti dakes, tattan kasta ti aramid mon, ukinam”. 

Salamat sa pagbasa at pag-iisip why ganyan ang title...

May kapatid na kambal... Sina John at Jun... Sa kasawiang palad namatay ang asawa ni John kasabay naman nito ay ang pagkawala ng bangka ni Jun...

Isang araw bumisita si Jun sa lugar ng kanyang kapatid ng meron siyang nasalubong na ale... Napagkamalan siyang siya si John, sabi ng ale:

ALE: John nakikiramay ako...

Akala ni Jun na ang tinutukoy ng ale ay ang kanyang bangka...

Kaya...

JUN: Maraming salamat po.

ALE: Ano ba ang dahilan ng pagkawala nya?

JUN: Araw-araw ko kasi siyang ginagamit kaya kinakalawang na ang bandang              ibaba nya...

ALE: Ngak!!

JUN: Minsan din marami kaming gumagamit sa kanya.

ALE: Naku po!!!

JUN: Minsan din tatlo kaming sabay na gumagamit.

ALE: Waaaa!!!

JUN: Cguro ang dahilan talaga ng pagkawala nya ay noong pinahiram ko sa                    kumpare ko at pagkatapos nyang gamitin ay doon naman sa kanyang mga            tauhan.

ALE: Urggg!! (hinimatay)

CHRISTMAS TREE

Hindi porke yan ang titulo eh pasko na agad ang nasa isip ko. (Ano pa nga ba, ungas!) Oo nga pala noh? Alangan naman may Christmas Tree pag summer, ehekhek!

Why yan ang nasulat kong titulo? Dahil siguro “ber” months at malapit na ang pasko. Hindi rin. Bigla na lang kasing tumipa ang mga daliri ko sa keyboard. Hindi tuloy ako makawala sa pag-iisip kung paano ko bibigyan ng buhay ang title na yan. May buhay nga ba siya? Sa tingin mo kaibigan, meron ba?

Matagal na ring panahon na walang nakatayong Christmas Tree sa bahay. Ilang dekada na ba? Di ko na mabilang. Ang alala ko, eight years old pa lang ako nung magkaroon kami niyan sa haus. Gawa pa sa pinutol na sanga ng kaimito na pininturahan ng puti. Sinabitan ng mga kendi. Yung iba totoong kendi, ang iba naman ay maliit na bato na ginagamit namin sa paglalaro ng sungka saka binalutan ng wrapper ng kending Viva at White Rabbit. Hindi na nasundan mula noon.

Nagkaroon na rin kami dati, gawa nga lang sa alambre, bulak, dyaryo, styro at dekorasyong ginagamit ng mananahi sa paggawa ng gown. Nagawa kong Christmas tree, este flower Christmas tree pala dahil proyekto ng mga junakis ko sa skul nila. Magkasunod na taon yun. Magkasunod din hindi namin napakinabangan. Ang nakinabang, skul at syempre ang bumili ng mga yun. (Yabang! Asan ang pruweba aber?) Huwag ka na ngang makialam. Kwento ko ito. Saka wall ko. Pwede ba magbasa ka na lang? (Haba kasi ng intro eh!)

Eto na oh! Sa tingin mo, maganda ba sa paningin ang Christmas Tree kapag walang dekorasyon? Hindi di ba? Bihisan natin. Lagyan natin ng mga palamuti para may buhay sa paningin. At syempre isabuhay na rin natin. Sa paanong paraan? Gawin nating ikaw o ako ang Christmas tree na yun.

Christmas balls – pamilya, kamag-anak at mga kaibigan ang tawag ko diyan. Nandiyan lang sila sa tabi para tulungan kang magningning.

Poinsettia o paskwas – mga papuri, karangalan at magandang alaala ang mga iyan (meron ba?)

Medyas – luma o bago? Kahit ano, basta para sa akin, yan ang mga pangarap. Mga ninanais pang magawa at magkaroon.

Christmas lights – ito naman ang mga pangarap na nakamit, dahilan para magliwanag ang buhay o paligid.

Paper chenille garlands with glitters – mga pagsubok at problemang nalampasan kaya patuloy kang kumikinang.

Gifts – mga blessings na dumating (sana mag-share ka rin).

Star – syempre huwag kalimutan si Bro na nasa itaas. Dahil kung ano ang buhay mo bilang Christmas tree ngayon, sa kanya lahat nanggaling.

Adbans HAPPY CHRISTMAS AT MERRY NEW YEAR sa inyo mga kaibigang Christmas Tree.

AIRCON

Madalas ba kayong maka-enkwentro ng mga taong ipinanganak na may kasamang aircon sa katawan? ‘Yung mga taong kapag nagkwento na eh feeling mo may parating na bagyo dahil sa lakas ng hangin? Mga taong akala nila kaya nilang gawin ang lahat at siya ang pinaka-magaling. Natutuwa ba kayong kasama ang ganitong klaseng tao o kinaiinisan nyo?

Aray! Isa ako sa mga iyan eh... hehe! Pero hayaan nyo akong ikwento ko sa inyo ang tungkol sa palito ng posporo. (naman baka mahabang kwento uli, nakakainip magbasa, picture na lang kaya pwede?) shunga ka talaga eh noh? Malalaman mo ba ang buong kwento kung larawan lang, aber? Para kang sa isang kakilala ko este dalawa pala nung minsan nag-usap sila. (anong pinag-usapan?). Basahin mo tukmol!

Girl 1: Tara bili tayo ng pagkain.

Girl 2: Katatapos lang natin kumain eh.

Girl 1: Shunga, pipicturan ko lang at ipo-post sa instagram at facebook!

(Ay? Sige na nga, kwento ka na, nakialam ka na naman). Sa loob ng bahay iba’t-ibang kagamitan ang makikita mo, mga gamit sa kusina, sa salas, sa kwarto, sa banyo at marami pang iba. Sa loob ng bahay matatagpuan din ang posporo. Na kahit saang sulok magpunta hindi mapigilan ng palito ng posporo ang magyabang kung ano ang kaya niyang gawin.

Madalas nyang sabihin na siya ang nagbibigay liwanag sa buong kabahayan. Siya ang nagsisindi at nagbibigay apoy para makapagluto. Minsan din daw ginagamit syang tutpik at panglinis ng tenga. At kapag may narinig siyang nagkukwentuhang ibang kagamitan sa bahay, palagi siyang sumisingit sa usapan at inilalagay ang sarili niya bilang pinakamagaling at maraming nagagawa.

Isang araw, gaya ng lagi nyang ginagawa, nagpakitang gilas siya sa mga kasamahan niya. Nagpasindi siya ng apoy. Nahulog ang umaapoy na palito ng posporo. Nasunog ang carpet at kurtina na natamaan nito. Lumaki ang apoy na nauwi sa pagkasunog ng buong bahay. Dahil sa kayabangan niya, tama nga, siya ang nagbigay ng liwanag. Lumiwanag ang buong paligid ng bahay dahil sa sunog na ginawa niya. Lahat apektado. 

Kung ihahalintulad sa tao, maraming beses at pagkakataon na ganun ang nangyayari. Dahil sa may gustong patunayan o ipagyabang sa iba, nauuwi lang sa trahedya. Siguro nga malaki ang pakinabang nila o marami silang kakayahang nagagawa, pero hindi na nila ito dapat ipagyabang kung kani-kanino. Kahit gaano ka kagaling, kung hindi mo naman kayang pigilan ang sarili mo na hangaan ka ng iba, lalo ka lang nilang kaiinisan kesa sa paghangang gusto mong makuha sa kanila.

Tandaan: Sa bawat pagkiskis ng ulo ng palito ng posporo para makagawa ng apoy, iisa lang kinahihinatnan niya. Ang maging ABO. (tapos na?). Oo, kaya wag kang EPAL!

BALLADE POUR ADELINE

Tamang sound trip sa oras ng pag-iisa… emo mode ‘ika nga… Parang show dati ni Helen Vela. Remember her? If not, search mo na lang sa youtube…hehehe!!!

There’s nothing new to post or to share. Just an update of myself here on my blog. I’ve been busy with work and consumed other activities not to mention my responsibilities as “yayo” to Venice. Stress keeps surging up my load into my nerves especially at night. And other moments of sheer hopelessness and unfortunate lucks. Sometimes it just gets so lonely but this loneliness is never new, this has been me, my personality. Naks naman. Ang lalim mo bro!

Kung ano man ang suliraning meron ka ngayon kapatid… play that sound and read the anecdote below… it helps… promise… 

White bond paper and a black dot in the middle.

At first glance all you can see is the black dot in the middle. You may not notice the biggest part of the paper which is the clean and white part of it. You tend to overlook and taken for granted many wonderful things. And focus your attention and energy on that small, dot-like failures and disappointments. You may come to your senses that so called “problems” are usually like the black dot, small and insignificant. All you need to do is widen your horizon and look at the bigger picture and the brighter side of it.

Oha! Absorb-absorb din pag may time…

ALMA MATER

Nabalitaan ko ang nangyari sa lumang skul building na kung saan ako nag-aral at nagtapos ng hayskul, ang Luna National High School – Central. Central, as in sentro, sentro, oha-ha-ha? Giniba na raw at kasalukuyang inaayos para gawing hospital. Hospital ng mga manganganak. Nak-ng-pating paano na ang pangarap ko? (may pangarap ka ba, akala ko wala?)

Kami ang huling batch ng graduating students sa skul na iyan. Na sa aking pagtatapos, nagwish ako na sana wag i-abandoned at gawing eskwelahan uli. Sayang kasi para sa mga batang mag-aaral na malapit ang tirahan sa eskwelahan na ito. Lalo na ang pangarap kong maging guest speaker balang araw. (ngeh?)

Masama bang mangarap maging guest speaker lalo na sa pagtatapos ng mga estudyante? Oo, inaamin ko, marami akong nagawa na kalokohan noon. Nandiyan ang pagpa-uso ng ninja moves – itaas ang palda ng mga kaklase kong babae o di kaya lagyan ng salamin ang sapatos para makaboso lang. Tuwing exam, kaya mataas lagi ang marka, paano, pag kami ang nag-tsek ng aming test paper at mali ang sagot ko, itatama ko. Sinabi kasing i-tsek hind i-ekis, nagawa ko lang yun dahil masunurin akong bata. Nariyan din ang pagsusumamo ng aming practical arts teacher na pumasok kami sa room, ano kami bobo? May ordinansa kaya ang skul na “pag late, wag ng pumasok”, siya ang na-late eh, kaya naglaro na lang kami ng basketbol sa labas...

Haay, tutal hindi na rin lang matutupad ang dream ko, ibabahagi ko na lang dito ang sana’y magiging speech ko. Simple lang naman sana ang sasabihin ko para hindi mabato ang mga ga-graduate.. Mga aral na natutunan ko sa buhay (meron ba?).

Una, huwag mag-aasawa agad. Panira ng diskarte kung mag-aasawa ka na eh wala ka pang trabaho. Hirap first, sarap later.

Pangalawa, sa buhay kelangan ng konting angas. Konti lang naman. Walang magbubuhat sa sarili mong bangko kundi ang sarili mo din.

Pangatlo, tumulong sa magulang! Pag tumulong ka sa magulang mo, para ka na ding tumulong sa bayan mo. Naks! Pang-slogan making contest ang dating noh?

At panghuli, pag may tiyaga may nilaga. Tiyagain mong magtapos ng pag-aaral. Hindi mahalaga kung ano tinapos mo, ang importante may natapos ka. Kahit sabihin mong ikaw ang pinaka-matalinong tao sa mundo kung wala ka namang diploma, kailangan mong tanggapin ang katotohanan na mahihirapan kang maghanap ng trabaho.

JOKER

Ang hirap sa iba, ‘pag sinabing nakakatawa ka, akala nila lagi kang nagpapatawa. Wala na ba akong karapatang maglupasay sa semento ng walang tumatawa? Makulet lang siguro ako. Pasasakitin ko ang panga mo hangga’t gusto mo. Wag mo lang akong asarin ng wala sa oras lalo pa’t matagal-tagal pa ang susunod na sweldo kundi yari ka. (feeling bad boy noh?).

Ang alam ko sa pagpapatawa, hindi ‘yan pinipilit, kusang lumalabas ‘yan – parang utot lang na out of the blue biglang lumalabas ng sunod-sunod. Masarap makipagpalitan ng punch lines kung sa mga kabarkada mo din lang. Pati na din ang makipagbiruan sa lovey dovey mo. But of course ang mapa-smile ko kayo mga gwapa at gwapong mga “who am i” na mga kaibigan ay malaking bonus na para sa akin. 

Kung iniisip mong nakakatawa ka, nakakatawa ka talaga. Mind trick lang ang lahat ng bagay. Kung natatawa ka sa ‘kin, isang optical illusion lang talaga ang lahat, may malawakang hypnosis na nagaganap at isa ka sa mga nabiktima.

Ang totoo, seryoso talaga akong tao. Wala nga lang gustong sumeryoso sa kin. Wala naman akong balak pumik-ap ng tsiks. Wala naman akong ibang dahilan kaya ako nagpapatawa kundi gusto ko lang makitang nakangiti ka. Wala din akong hilig sa mga pick-up lines para i-share sana sa inyo. Hindi ako ganun eh. Mga babae pa nga minsan ang nagsasabi nyan sa akin. Gaya ng “ Jeff eksyusmi, kahoy kasi ako, pwede mo ba akong sibakin?”. (“AIRCON” ka na naman.)

Sense of humor? Oo, natural na sa akin dahil lalaki ako. Kaya nga ako binigyan ng dalawang itlog na kakalog-kalog eh para pagtawanan ang aking sarili paminsan-minsan. So true din na mahilig ako sa jokes lalo na sa sex jokes. Ako lang ba? Weh? Gawa kasi ako sa sex kaya ganoon ako, ikaw ba? Hindi naman sa binabastos ko ang sex. Ang sex para sa akin ay isang sagrado o banal na bagay. Kaya nga sa tuwing ginagawa ko yun, ako’y napapa-aleluya.

Pero mas bilib ako sa mga babae. Sila ang sahog sa aking walang kakwenta-kwentang buhay. ( Ikaw ‘pre ganun din ba pananaw mo?). Masasabi kong sila ang may malupit na sense of humor. Bihira silang marinig magbitaw ng punch lines pero sagad sa boneless-bangus pag bumanat. Tatahi-tahimik lang pero nasa loob ang kulo. 

Mahilig akong magkwento. At sa bawat kwento ko, hindi ko maiwasan na lagyan o haluan ng konting kwela. Nagsawa na kasi ako sa mga maseryosong usapan. Makatotohanan ang mga kinukwento ko pero kadalasan, hindi na mukhang totoo dahil sa paraan ng pagkakakwento. Nilalagyan ko ng nakakatawang pangungusap pero sa huli, nararamdaman pa rin ninyo ang pagkaseryoso ko. (Asa ka pa). Hindi ako makakapag-isip ng isang biro kung hindi ito nanggaling sa isang totoong pangyayari o kaganapan sa buhay ko. Naks!

Sa lahat ng sinabi ko sa itaas, ito ang pinakatotoo. Ang biro ay napakaseryosong bagay pero ang pagtawa ang pinakamatinding depensa mula sa pinakamaliit na problema.

Top of Form

TROPA

Para sa inyo mga bff... mga friendships... mga klasmeyts... mga kababata... at sa mga gusto pa akong maging ka-tropa... 

“Friendship is like the relation between the hand and the eye. It’s like when the hand gets hurt, the eye cries. And when the eye cries, the hand wipes its tears...”

Ang mga barkada masaya pag magkakasama, nagbibigay ng ngiti, pumapawi ng luha. Minsan akala mo masaya ka dahil sa barkada, ang hindi mo alam masaya ang barkada kasi nandun ka...

Tropa days are over yet we find time to see and talk to one another. Minsan nga sabi ng tropa ko ngayon: “Sino sila? Tropa mo noon?”. Sabi ko: “Hindi ahh, pamilya ko hanggang ngayon”.

Magkaiba man tayo... sa salita... sa porma... sa pananaw... iba-iba man tayo ng trip... Isa lang parehas tayo, ano yun? Dugong bulabog... di ba astig?

Salamat sa kwentuhan, joke, trip, alak, gala, drama at pagtatambay. Salamat, sana walang limutan okei? Sana walang magbago. Maghiwalay man tayo, tropa pa rin...

Remember these four things if everything goes wrong, when sadness fills your heart...

1. ice

2. baso

3. alak

4. 0999357..., number ko, tawagan mo ako, inuman tayo!

When time comes that i die and go to hell. And when Satan asks my last wish is... i’ll pause for a while to look for you and when i see you happy, i would say: “Bossing, kunin mo rin siya, TROPA kami nyan ehh...”

FEELINGERO

I know this is too much to bear that’s why I want to let go what’s penetrating in my thoughts right now.

I can’t even find the brainwave to continue this without letting go of a few clack sounds in my lips when I saw my reflection in the PC screen. And as I puff off my last contribution to the growing population, the caress of my fingers on the keyboard begins...

Life is easier if we are not handsome or beautiful. But since we are, life is difficult, very difficult...

Ganda ng intro noh? Pang dear Charo ang dating... ehekhek!!! Pwe! Nasamid pa akets sa paghagilap ng tamang word sa diksyonery, maalikabok eh. Pati utak waley..

Anyway, inihaw noong highschool days namin...

Pinatayo ako ng aming titser sa gitna, - dun nauso ang CENTER OF ATTRACTION.

Dahil ako’y napahiya, umupo ako sa gilid ng pinto, - dun nauso ang BOY NEXT DOOR.

Nakayuko akong naglakad sa harapan nila, - dun nauso ang LOVE AT FIRST SIGHT.

Ngumiti ako sa isang girl, akalain mong bigla siyang hinimatay, - dun nauso ang KILLER SMILE.

When someone make saksak of me, - dun naman nauso ang SAKSAKAN NG KAGWAPUHAN.

Ng mabasa ng iba itong post ko, - dyan nauso ang INSECURE

Feeling pogi lang po... wag dibdibin... ang mag-like, matatawag ng “difficult ang life”. lol!

Top of Form

Bottom of Form

Top of Form

Bottom of Form

WAG-WAG GAME

“It’s better to cross the line and suffer the consequences than just stare at the line for the rest of your life.” ---rules sa patintero

Malamang nalaro mo na yan. If not, balik ka sa grade one.

Time flies (lumilipad nga ba?) nakaka-miz di ba? Ang tiles game gaya ng dominoes, scrabble o di kaya mah-jong?(big tenk u nga pala sa pamilya Dela Torre ng Santiago IS, sa pagpa-intindi sa akin ng larong yan, ehehe!). Syempre ang playing cards – lucky nine, forty-one, pusoy, pusoy-dos, five cards(bet all kung tawagin) at tong-its. Nandiyan din ang larong dice, goma, holen, tatsing, chess, dart, volleyball at basketball.

Basketbol. Ang past tym kong laro noong araw, kasama ang tropang “lang-gi” boys kung tawagin. Mga binatilyong pagkatapos ang maghapon na work sa bukid eh magawa pang maglaro kahit dalawang round lang. Na kadalasang pusta – isang litrong coke o di kaya ice tubig ni inay Flora.

Remember ko pa... ang karate chop (gulang) ni Randy. Penetration drive ni pinsan Edmond. Fade-away shot ni Jaime. Dribbling form ni Romy. Running shot ni Ronald. Shooting touch ni Alvic. Supalpal ni Mario. Cross-over move ni Ricky. Pa-lobong tira ni Ruben. Mala-Samboy Lim ni Joel. At ako na naka-tunganga lang sa tabi. Na madalas di pasahan, paano naman kasi garapal ang suwapang... lol!

Noon yun, iba na ngayon...hehehe!!! Pero ang pinaka-gusto ko sa lahat ay ang titulo sa itaas. Wag-wag game --- ito yung larong maghuhubad ka... maghuhubad din sya... tapos papatong ka sa kanya at sasabihin naman niya... “wag...wag...”

Di naman halatang adik, di ba?

HONESTY

“Hindi lahat ng kwento, totoo. Hindi rin lahat ng totoo dapat ikwento. Tandaan: Coconut oil na lang ang virgin...”

I tell to myself noong nagka-syota ako, dapat isa-isa lang. Why? Naisip ko kasi na hindi raffle promo na the more entries you have the more chances of winning. Na ang pag-ibig ay hindi parang siopao, na bola-bola lang...

Bago ko sya saktan, iisipin ko muna kung ilang manliligaw ang binigo nya nung sinagot niya ako. Ilang tao ang ipinagpalit nya para makasama ako... May kasabihan nga na: “Don’t ever leave the one you love for the one you like, because the one you like will leave you for the one they love”. Mahirap tamaan ng karma. Lalo na sa panahon ngayon, digital.

Honest ako. (Parang teledrama lang sa ABS-CBN na Honesto ah) Pero kung ipagpilitan mong marami sila, eto ang aking panabla: “No person shall be compelled to be a witness against himself.” (Article III, Section 17, Right Against Self-incrimination, Philippine Constitution).

LA MESA DE SERBESA

Gaya ng sinabi ko last tym, i’ll make this post a light one...

Alak ang alam kong pinakamasarap na inuming ginawa ng Diyos at pumangalawa ang buko juice?

Kung may alak, may pulutan. Kung walang pulutan, dapat may kwentuhan...na nangyayari lang sa akin yan kung dumalaw o kaya napasyal si bilas Noli o si pinsan Andy. Pwera na rin kung magtext si tatay Boy para lagukin ang red wine nya sa ref. Eto ang magandang kumbinasyon: alak at kwentuhan. Do the math bro...di ba riot ang kasiyahan?

Kadalasan, kung hindi bertdey o binyag, pagluluksa sa pag-ibig ang dahilan kaya may inuman. Mga simple at mabentang usapan sa “la mesa de serbesa”. Kasama ang mga kaibigan o kata-gayan, adik man o mukhang magnanakaw.

Aber? Sinong nagsabi na masama sa health ang alak? Lalo na ang EMPERADOR LIGHT? Alam nyo ba na ito ay:

E – pektibong

M – edisina

P – ara sa 

E – ksema

R – ayuma

A – rthritis

D – iabetes

O – steoporosis at 

R – ashes

Kaya ang payo ni pareng Jess;

L – aging

I – numin sa

G – abi

H – apon at

T – anghali

Ooops... tandaan, mahirap ang walang bisyo. Darating ang araw mawawalan ka ng kaibigan. Buhay ka pa, patay na silang lahat...

D RITER

“When you can tell your story and it doesn’t make you cry, you know you have healed.”

Kagubatan. Yan ang title ng tula na ginawa ko para makapag-ambag sa espasyo ng “The Gravel” – school organ o babasahin naming mga students noong hayskul. First tym kong gumawa. Virgin ang pag-iisip kung baga. Pero in fairness, okei naman ang kinahinatnan. Nasama sa printing ehh...hehe!

Sinundan ng greeting cards messages. Na ewan kung bakit ako sinopla ng aming guro sa Practical Arts. Hindi raw ako ang may gawa. Nak-ng-tokwa! Sino pa ba ang gagawa? Ang erpat ko na matagal ng desiperados? O si ermat na espanyol lang ang alam? Joke! Ang masaklap pa nun, mas mataas pa ang marka ng kaklase ko na sa akin nagpagawa... ganda ng twist noh, kaloka!

Later on, nag-send ako ng love letter sa pa-contest ng isang radio station sa SFC, La Union. Subok lang, gusto ko lang ipahayag ang feelings ko sa aking nililiyag. Tsamba mga ‘teh! Akalain mo, nanalo. Prize: skul supplies and a movie tickets. Inulit pang magpadala ng entry, pina-abangan sa mga tropa, kaibigan at sa sinisintang purorot. Bingo! Umulan ng confetti sa tuwa. Hindi na tsamba, wagi talaga. Prize: skul supplies and a movie tickets plus ang sweet “oo” ni beauty.

From that moment on, i made a promise to myself na gagawa ako ng love letter only for her. Pag nakagawa ako ng one hundred by that time pwede ko na siyang yayaing mag-settle down. Pero hindi nangyari, almost sixty pa lang nalagot na ang nag-uugnay sa aming dalawa... Life of love talaga, kahit kelan masalimuot...

Natigil na rin ako sa pagsulat. Naisip ko kasi parang may premonition ang titulo ng una kong nilikha. Kagubatan. Masukal... matatayog ang puno... di ako makalabas, sumisikip ang daan pabalik sa riyalidad ng buhay... haay!

Top of Form

Bottom of Form

UL-LAW

Kite sa ingles. Saranggola sa tagalog. Tabanog sa bisaya. Ul-law sa ilokano.

It’s so hard to make kwento kung katol lang ang almusal... Katol – ginagamit namin minsan para pagdikitin ang plastic sa ginagawang saranggola kung walang available na bahaw o lutong gaw-gaw.

Makikita mo kaming mga “ul-law” boys sa kabukiran tuwing sasapit ang summer at tapos na ang anihan. Sa silong ng mga saging o kawayan madalas ang tambayan. Gumagawa, nagpapalipad at nagkukulitan. Nagpapagandahan at nagpapayabangan ng yari. Kung matayog ba o hindi. Na madalas napuputol ang pisi dahil sa “kite fighting” na tinatawag. Pagpapawisan ka sa kahahabol sa paibabang tabanog mo pag natalo.

Those were the days.. Gaya ng kite na matayog, minsan nangarap din ako na kagaya niya. Sa paglipas ng panahon, hindi pala ganun kadali. Masasabi kong ang pagiging matatag lang nakuha ko. Sa agos ng life, katulad ng ul-law, napuputol ang pisi pag malakas ang hangin. O kaya nababasa pag naulanan na. Bumababa sa lupa, sumasayad... Sayad, dyan ako naparami... lol!

My life, like my kite din dati. Simple. Payak. Madalas pa rin napapatid ang pisi. Ganun pa man, pipilitin ko pa rin habulin sa pagbaba... Kukunin ko pa rin kahit sumabit sa mga sanga... “It’s more fun in the pilapil” wika nga...

DEAD OR ALIVE

“They lose their health to make money and they lose their money to restore their health.”

“Mabuti pang mamatay na lang ako”, sambit ni pareng Nolan habang binabagtas namin ang kahabaan ng tulay along C-5 road sa Pasig. Kita ko ang lungkot sa kanyang mga mata nung bigkasin nya yun. Parang may sumundot sa akin ng karayom sa tagiliran sa nakitang kalagayan ng aking kaibigan. Nagsara na kasi ang isang branch ng negosyo nya. Matumal daw. Bihirang may mag-invest sa bankong itinayo nya na isang metro lang ang layo sa main opis ng kanyang “tabo bank”, sa harapang gate ng Universal Robina Corporation. Na kung saan dun ako nag-oopisina, pasan ang bag kong styro, naglalako ng Wilkins mineral water at Coke mismo sa mga bystanders o sa mga pumapasok sa pabrika sa lugar na yun.

Nakwento ko na lang sa kanya ang aking pananaw sa nabigkas nyang mga salita kanina. And he smiled upon hearing it. Sabay patakbo sa kanyang four-wheeler skateboard palayo sa akin. Sya nga pala, si Nolan, a polio victim since birth.

Simpleng payo lang naman ang ibinigay ko kay ‘igan Nolan, read mo na lang at husgahan...

Pag may problema ka, huwag kang magpapakamatay, isipin mo:

Kabaong – P 20,000

Burol – P 8,500

Libing – P 15,000

Kape’t tinapay, kasama kendi – P 2,000

Sopas, lugaw at pansit lamay – P 2,000

Magastos na, nakakaabala ka pa! Pagtatawanan ka pa ng tropa! Ang masaklap nun, hindi mo na matitikman ang mga handa!

Kaya kung may problema ka, mag-inom na lang tayo...

Ginebra (bilog) – P 37x2 = 74

Nestea – P 10

Yelo(2) – P 6

Kalamansi – P 5

Boy bawang – P 10

P 105 lang ang gastos! Nakamura ka na, buhay ka pa...

MEANING

Masaya ang tropa kapag may kasamang mahilig magbigay ng ibang kahulugan sa mga salitang binibigkas niya o ng ibang kasama. Double meaning ‘ika nga nila. Ewan ko ba at dyan ako mahina. Madalas kasi freeze muna ako ng moment bago ko ma-gets ang kahulugan ng pinag-uusapan. And then bigla na lang tatawa kapag nalaman ang ibig sabihin.

Meanings – marami may alam nyan ang mga katropa kong bading, ang kanilang “gay lingo” kung tawagin. Mga friends kong mas older sa akin ng ten years, mga may karanasan na. Riot ang katuwaan kapag sila ang kasama. Lalo na pag nag-umpisa ang mga punchline nila.

Masarap din makipag-tsikahan sa ibang lahi. Na kahit di kumpleto ang sinasabi, gets mo na dahil ang pinoy madaling maka pick-up ng salita. (harudyusku! Yabang uli?). Yung iba kasi subject lang binabanggit, pagdating sa predicate malabo na. (as in naman alam yung “subject” at “predicate”).

May mga kwentuhan minsan kasi na hindi talaga nyo maintindihan ang isa’t-isa, gaya nito;

Indian Girl: What do people in your country play?

Badong: We play basketball. What about in your kantre? (di maikakailang pinoy noh?)

Indian Girl: Oh in India, we play titi.

Badong: Huwat?

Indian Girl: Titi? That’s our national past time. We love playing titi.

Badong: In the Philippines, only men play titi.

Indian Girl: Why? Women there don’t like titi?

Badong: They like titi, but they only play titi of their husband.

Natapos ang usapan na hindi sila nagka-intindihan. Nalaman na lang ni Badong, ang ibig palang sabihin ng titi ay table tennis. Pa titi-titi pa kasi, table tennis lang naman pala ang meaning. Pwe!

Top of Form