CRUSH

Nakaka-gaan lang talaga ng pakiramdam kapag nakakita ka ng magandang babae. (sinabi mo). Kahit sobrang bwiset ako sa buhay kapag may nakakasalubong akong magandang babae ay nawawala na agad ang inis ko. Mas ok pa nga kung hindi artista dahil nakaka-umay na yung mga mukha nila. Palagi mo na lang kasing nakikita sa tv, magazine, billboards at iba pa. Parang alak na redhorse, lakas tama. Parang yun ang way ni God para sabihin sa ‘yong totoo nga na may langit.

Iniisip ko pa nga minsan kung tao ba talaga yun, kung bakit sobrang ganda tapos nangingintab pa ang balat sa sobrang kinis. Lalo na’t hindi ako sanay makakita ng mestisahing itsura. Napapa-mura pa nga ako minsan eh, shet!

Minsan naman nasasabi ko pa sa sarili kung babae ba talaga yun? Baka kasi bakla mahirap ng magkamali. Kadiri naman kung mag-imagine ako sa kanya tapos malaman kong may lawit din palang katulad ko, di ba? Wapak!

Hindi lang naman siguro yung crush ko ang maganda. Meron din naman sigurong maganda sa eskwelahang pinapasukan mo. Sa kumpanyang pinagtatrabahuan mo. O kahit yung mga sales lady may mga magaganda rin dyan. Kailangan natin ng mga kagaya nila sa oras ng kabwisitan. Thankful na rin ako minsan kung may nakakatabi ako sa upuan sa loob ng jeep. Nakaka-relax lang sa biyahe lalo na pag nalanghap mo pa yung amoy ng bagong paligo. Parang sabay lang kayo nag-shower kanina.

Sabihin na nating maganda ang girlfriend o misis mo. Wala namang problema kung kaadikan mo siya dahil sa ‘yo naman na yun eh. Pero wala naman sigurong masama kung humanga ka sa ganda ng iba. Sa maraming magandang babae sa mundo eh. Dito pa nga lang sa Pinas solb na ako. Andami ko na nakita at nakilalang magaganda. Hindi ko man sila naging girlfriend lahat ay ok lang naman. The fact na nabigyan ako ng pagkakataon na masilayan ang ganda nila, blessing ng matatawag yun. Mga naging kaibigan ko pa, di ba saya. (ikaw na)

In doubt tuloy ako ngayon kung gagawan ko ba ng kwento ang babaeng ito. Mahirap na. May mga lalaki kasing pag nakita nila yung crush mo eh nagiging crush na rin nila. Walang ganunan. Bihira akong umamin na may crush eh. Yung iba minahal ko agad.

Beautiful face, check.

Sexy body, check.

Malaki ang boobs, hindi ko pa na-tsek.

Matambok na pwet, lalong hindi ko ma-tsek.

Makinis na balat, tsek na tsek. 

beauty noh? ala snow white ang peg...

Oo I know, bagay kami. Pero taken na ako at kahit gusto ko syang gawing taken 2, may jowa (tawag ko sa asawa) na rin siya, foreigner. Matangkad, malaki ang biceps. Malaki ang manboobs. Malaki ang binti. Malaki ang kita. Siguro malaki rin ang ano nya. At higit sa lahat, may buhok sa dibdib. Ano naman ang laban ko dyan?

Kaya eto isang hamak na tagahanga na lang ang bagsak. Nagbabakasakaling imbitahan nya ako sa bertdey nya. haay… minsan magkikita rin kami… magpapa-picture ako ng kasama siya. Magpapa-autograph pa ako. Magpapalitan ng celfon number at ia-add ko siya sa fb account ko. Tapos magiging kami na. And the rest will be history… hehe!

INXS:

Ang gaan ng feeling (ano yan shampoo commercial?) nung pumayag syang maging subject bilang entry ko dito. Ahahaay... kinilig talaga ako. Know nyo na siguro ang feeling ng pinansin ka ng crush mo. Chos! Eto na yata ang sinasabi ng karamihan na, umpisa ng the beginning... lol!

A-DAY

Halos mag-iisang buwan na ang nakalipas simula nang umpisahan ko ang blog kong ito. Pero kung mapapansin nyo, bihirang-bihira kong mabanggit si Dessa (bebeko) dito. (Naks! Para ka namang may masugid na tagasubaybay).

After almost 7 months of on and off relationship, napag-desisyunan naming dalawa na magpakasal on our own, kasama ang ilang piling kunsintidor na mga kaibigan (salamat sa inyo). That was 17 years ago to be exact on this day. Opo, 17 years na kaming kasal ngayon at awa ng Diyos hindi pa nya ako isinasauli sa amin. Hopefully ay hindi dumating ang araw na iyon, bagamat she has one thousand and one reason to do that.

Inaamin ko, hindi ako naging mabuting asawa sa kanya. Malimit kaming magtalo sa maraming bagay. Tuwina’y mga kahinaan nya ang aking mga nakikita at naging bulag ako in my own weaknesses. Sinisisi ko sya sa maraming bagay na ang totoo nama’y ako naman madalas ang may sala. Dumating pa nga ang taym na halos hindi kami mag-usap kaya’t sumusulat na lang sya sa akin. Isang makabagbag damdaming tatlong pahinang sulat. Tuwing binabasa ko yun ngayon, it reminds me na hindi ako naging mabuting asawa.

That was yesterday... Tinuldukan ko na ang paniniwala sa pangako ng isang madayang ilusyon.

Ngayon ay nagsisikap akong maging isang mabuting asawa. Wala akong hangad ngayon kungdi mapaligaya ang aking mag-iina, ang matugunan ang kanilang mga pangangailangan. Bagama’t hindi gaanong maginhawa ang aming buhay sa ngayon, titiyakin ko namang patungo kami doon. Sana...

Through the years, when everything went wrong

Together we were strong, i know that i belong right here with you...

Through the years, i never had a doubt, we’d always work things out

I’ve learned what life’s about, by loving you...

Through the years...

Kaya bebeko, (huwag mo muna akong isauli sa amin) kumapit ka lang maigi at marami pa tayong mga along kakaharapin sa ating paglalakbay. Ikaw rin, nag-iisa lang ang kyut na Jefferson sa mundo... hehe!

Happy 17^th wedding anniversary sa atin! Plok!

effortless surprise for her

INXS:

Sayang di na-capture yung moment habang ginagawa ko ang surprise na yan sa kanya. (effort mo lang, hehe!). Maliit na effort lang yan kumpara sa ibinigay na effort sa akin ng bebeko all this year. Tagaktak ang pawis ko habang inaayos ang fav nyang chocolates sa box. Anytime soon kasi, magigising na sya at gusto ko na pagmulat ng mga mata nya eh may mabungaran man lang syang ganda sa araw na ito (ahahaay... kinilig ako dyan). Hindi ko rin alam kung kinilig din ang may-ari ng flower shop habang ginagawa ko yun, napapa-ngiti kasi eh (hindi kaya sa dala-dala mong nakasupot na tig-25 coins pambayad sa flowers?). Malamang yun siguro, lol! Worth it naman siguro ang effort ko base sa pics sa taas noh? (really indeed, yo d man!).

SHOES

Lumipas ang ilang araw at ulan. Napansin ko may wrinkles na pala ang aking lumang sapatos. Panahon na siguro para palitan. (ang tanong eh, may pera ka bang pambili?) Meron naman. Anong ginagawa ng mga iyan. (see below syempre).

kasya na siguro mga 'to pambili

Naiinip na kasi ako sa kahihintay ng ipapadala kuno ng mga ka-tropa ko. (asa ka pa kasi na meron, hanggang drawing lang yata mga yun eh?) Hindi naman. Siguro busy lang sila kahahanap ng babagay sa akin. Alam nila kasing pihikan ako pagdating sa sapatos. Ang style and the color. (ang arte?) Basta ganun.

Napadpad ako sa megamall kahapon. Wala lang, nautusan lang. Muntikan ko ng bilhin yung indoor foorball shoes na nakita ko. (naks! yabang! hindi ka naman naglalaro ng football ah?). Trip ko kasing maging member ng Phil. Azkals. Tapos kaibiganin ko ang Younghusbands para maging ka-close ko si Angel Locsin. Hindi naman masama siguro yun noh? (engot, wala na sila ni Phil). Ganun ba?

Napadaan ako sa Nike free running shoes section. Wala akong nagustuhan. Wala rin masyadong dating sa akin ang mga basketball shoes. Kahit sabihin pa nating signature shoes yan ni Kobe, Lebron, Pacquiao, Jordan at iba pa. Hindi naman na ako naglalaro ng basketball. Semi-retired na ako dyan. Bukod sa mahal ang presyo eh pangporma ko lang naman pagpasok sa opis gagamitin, sayang lang... (aysus, can't afford 'kamo, ugok!).

Tumingin din ako sa Adidas, Reebok, Converse, Fila at sa iba pa na alam kong worth it ang ibabayad ko. On the average, tumagal lang ako ng 40 seconds sa bawat store. Matagal na yan dahil pinasadahan ko lang naman ng tingin ang bawat naka-display. Wala rin akong nagustuhan. Kaya umuwi na lang ako after makuha yung pinabili ng boss ko.

Kinagabihan, sinubukan kong magbukas ng fesbuk. Syempre source din yan sa lahat ng bagay. Andaming nagkalat na advertisement dun eh. Saka pag minsan, makakakuha ka rin ng tips sa mga friends mo doon. Kagaya kung saan may masarap na kainan, kung anong magandang celfon. Kung saang place magandang pasyalan, kung paano nadisgrasya si idol Paul Walker and so many other things na may kinalaman sa layf mo. May nakita naman akong status update ng friend ko patungkol sa bagong sapatos. Kung gaano kakumportable sa paa pag suot na ang sapatos na 'to. May credibility din naman ang taong ito, dahil sa pagkaka-kilala ko sa kanya, pihikan din at may kaartehan sa mga gamit. Ultimo brip nyan ay branded. Yung tipong 2,000 pesos isang piraso. Kaso bagsak din ang presyo, este ang bulsa ko sa sobrang mahal... kaya wala din.

Demet! Wala talagang mabili ng sakto lang sa budget. Wala naman akong kakilalang may credit card para maki-ride man lang sana. Kaya napagtripan ko na lang uli na dikitan ng glue ang shoes ko. Sa tingin ko, kaya pa naman makipag-sabayan ng tibay sa mga fun run o takbo para sa kung ano yan? Wala na bang ganun? Pwes, iniimbitahan ko kayo sa gaganaping "Run for fun: Naked Mile Edition". Syempre mananakbo tayong nakahubo at suot lang ang ating mga running shoes para naman hindi magka-paltos ang mga paa natin. Tingnan natin kung sino sa atin ang may malakas pang resistensya. At syempre, walang takipan ng mukha para magkaalaman na kung sino ang hindi nagshe-shave... Kamon, let's do this! 

GAPE BY A JOKER

Malamang kung ikaw ang makakapuna, matatawa ka na lang ng wala sa oras katititig sa akin habang nakatunganga. Siguro'y iniisip mo kung ano ang iniisip ko habang nakatanga sa kawalan.

Kung minsan kasi bukod sa pagtunganga ay pati ang kamay, paa at ibang parte ng katawan ko ay gumagalaw ng kusa na hindi ko namamalayang nakakatawa na pala. Ang masaklap pa nun, nagbubulong-bulungan na pala ang mga taong nasa paligid ko ay siyang-siya pa ako sa aking ginagawa.

Minsan naiisipan kong kamutin ang ilong ko. At dahil napa-shoot sa butas ay itutuloy ko na sa pangungulangot. Pangungulangot na nauuwi sa masayang pagsungkit sa dumi ng aking ilong.

Kamot dito, kamot doon. Hindi ko na halos alam kung saan ang makati. Sa paghahanap ko kung saan, pati mga parteng hindi dapat kamutin in public ay hindi ko namamalayang kinakamot ko na pala.

Nandiyan din yung tawa ng tawa. Kung makahagalpak, wagas. Paano lumilipad ang isip. Sa sobrang paglipad pati puwet ng mga nagdaraan napapansin na rin. Sa sobrang pag-iisip ng kung anu-ano, nagreresulta sa bigla kong pag-ngiti. Buti na lang walang kasabay, pag nagkataon matatawag akong may tililing.

Kawawang mga kuko. Pudpod na lahat kinikitkit pa din. Maigi na din siguro para mabawasan ang food crisis sa bansa. Tutal mabilis tumubo ang kuko. At kung maka-kuyakoy, daig ko pa ang lindol. Umuuga na pala ang paligid ko, hindi ko pa alam. Pag naman naiinip, madalas ito ang aking ginagawa - nakaupong mag-isa, nakatingin sa kawalan. Biglang napapahawak sa buhok. Maya-maya'y parang unggoy, kinakapa kung may lisang dumikit sa mga buhok kahit kalbo na.

feel na feel noh?

At kapag nanunuod ng TV, enjoy na enjoy... sa sobrang enjoy, di ko na namamalayang ang bibig ko'y bukas pala. Kaya naman ang mga lamok at alikabok, enjoy din sa pagpasok sa bibig ko.

At dahil walang magawa, inip na inip ako ngayon. Sa sobrang inip ay inaantok na. Nahikab na ng pagkalaki-laki... punit na punit. Tapos eto na, nagtatanggal na ng muta, iniisip na baka may napasamang konting luha sa paghikab...

LOVE STORY

Inlab ba ako? (lagi naman). Bakit kasi yan ang title eh December naman. Hindi naman araw ng mga puso. Di kaya epekto lang ng nalalapit na anniversary namin ng bebeko kaya kung anu-ano na lang naiisip isulat habang nakatunganga sa kalawakan ngayong gabi. (excited ka lang 'kamo, ungas)

Lahat naman tayo ay may kanya-kanyang kwento sa buhay. Ke snatcher, pugante, pari, oldies, and even vendor sa kanto, tiyak meron. Normal naman sa tao yung nagmamahal at nabubuhay para magmahal. Sinungaling lang ang walang makwento sa lovelife... Kasi nga, wala namang tao ang tumitigil magmahal. Napapagod meron! Pero kapag nakapag-pahinga na... sabak na uli. Come to think of it, paano mo mahahanap yung taong kapartner mo kung sa bawat sakit na mararanasan mo eh suko ka na agad?

Sabi ng iba, wasak na wasak... sagad to the bones! So true, di sapat na mahal mo ang isang tao para maiwasan mo siyang saktan. Kasi dumarating talaga sa punto na kahit gaano mo siya kamahal ay masasaktan mo pa din. Tao ka lang naman kasi eh! Hindi ka rebulto, este santo pala. Lalo na hindi ka anghel. Kasi nga sa una lang daw masaya. At habang tumatagal lalo kang napapamahal. At habang lumalalim ang love na 'yan ay siya ring dahilan kung bakit it hurts yo nuh (slang lang, tama kaya?).

Sa una, wagas kung makapanligaw... unlimited ang text and call. I do admit nung nauso ang celfon isa ako sa na-stack sa word na "kumain ka na?, ingat ka po, i love you, nu gawa u?"... Minsan ise-save ko na lang sa drafts para di ko na ita-type ulit, know you naman me tamad (smile). Eh everyday kong litanya yan, ikaw ba hindi?

Yung iba ligaw-ligaw sa una... nungka, pagnanasa lang pala, nyeta! After that gone the wind epeks na. Iiwan ka para sa pansariling kapakanan. Minsan sinasabi, i need time. I need space. I need this for my own. (haha! relate) chos! Hindi ako ganun. Ang taym ko eh para lang sa bebeko. Hindi ako swapang sa oras. Nalulon ko kasi yung relo ko dati kaya marami akong unlimited taym. Gusto mo bahaginan kita eh... (naman)

May iba naman torn between two lovers... feeling like a fool ang drama. Di daw maiwasan kasi normal sa taong naghahanap ng kalinga, yung kalingang gusto niya eh nahanap nga lang sa iba. May mga cheap thrills. Mayroon ding lasting and eventually developed. May mga one and only... first and last! Timang na lang ang natitirang nangangarap ng fairytale. Nu ka teenager?

May mga tao ring pinapait na ng love kuno... pinatigas, ginawang bato. Pero nung maging single ayan na naman. Susugal sa pag-ibig sa kakarampot ng kaligayahan. Luka noh? Ganun yata talaga. Kung alin ang siyang pinaka-masarap maramdaman ay siya namang kayhirap namnamin kapag nasasaktan.

Know what, natututo ka naman tuwing may dumadaang mali eh. Yun ay kung nalaman mo kung saan ka nagkamali. Pero kasi, kahit every year ka pang may matutunan sa love, hindi mo pa rin maperpek. Ibig sabihin lang di dapat pinag-aaralan yun, shunga.

Sabagay may naze-zero...may almost there... almost perfect. Almost lang, never been perfect. Kapag kasi aasa ka kay destiny... eh sino nga ba si destiny? Nakita mo na ba siya? (even i hindi ko siya kilala). Si destiny ay stupid reason to do nothing. Still, love is an effort. Endless efforts... timeless effort. Hindi pekeng effort at lalong hindi pakeffort (pakipot) para hindi ka ma-effort-an sa ulo...

ANNIVERSARY

"Remember when we vowed the vows and walked the walk

  Gave our hearts, made the  start, it was hard

  We lived and learned, life threw curves

  There was joy, there was hurt

  Remember when..."

December na pala, parang kelan lang at eto napapailing na lang bigla. Paano anniversary na uli namin ng bebeko. (tawagan parang mga bagets lang eh noh, ew!) Nakiki-uso lang, ikaw naman, hehe! Naalala ko dati may taym na hindi ako magkanda-ugaga sa pagbitbit ng roses in a box sa matipuno kong braso pag sapit ng date na 'yan. (need talagang i-mention ang matipuno for cinematic epek) chos! May taym rin na muntikan ko ng ibigay yung bulaklak na hawak ko sa magandang babae na nakasabay ko sa jeep. Know you naman me, hilig beautiful... naks!

bebeko n me

December. Peak season ng mga buntis, ehek! Napansin ko lang, dami kasi akong nakasalubong na juntis kanina galing opis eh. Month din ng hanapan ng bf/gf. Parang hindi ka "in" pag wala ka niyan. Kagaya kanina, may nakasalubong akong babae na may bitbit ng isang bouquet ng calachuchi. Sosyalin. Ikaw na ang may galante at may thoughtful na boyfriend. Meron din guy na may bitbit na bulaklak at naghahagilap ng address ng opisina ng gf niya. Surprise siguro ang dating. Haay, hindi ko talaga maiwasang hindi matawa eh. Naisip ko kung ganoon din ba ako dati?

Oo nga, ganun din pala ako. Mas malala pa. Bakit kamo? Paglabas na paglabas ko from office, when i'm still working at Makati in a grave yard shift skedyul, aysus ginoo, diretso na ako sa flower shop. Magbubukas pa lang sila, nandun na ako. Syempre para bumili ng mga yun for my lovey-dovey. Tapos ini-aabot sa kapatid nya early in the morning while she's still sleeping. Hanep noh? Imagine mo na lang itsura ko while having those flowers in my arms early in the morning. Astig di ba?

Minsan naman if tight ang budget, sweet beans na lang naibibigay. If medyo galante, may anniversary card, chocolates at kung anu-ano pang materyal na bagay na hahaluan mo ng mga pambobola para maaya mo siyang makipag-ano pagkatapos ng dinner. Nakakatawa talaga eh. Effort kung effort. Magbibigay ka ng flower para patikimin ka ng flower. Bibigyan mo sya ng chocolates, para ganahan syang kainin ka. Gagandahan mo ang bihis mo, para maatat syang hubaran ka. Give and take lang yan, di ba?

This time, malamang walang mangyayari. Walang pera eh. Maniniwala ka ba kung sabihin ko sa iyong bente pesos na lang laman ng wallet ko ngayon at need kong antayin magkalaman ang ATM ko para lang makauwi. Ganyan ako kadukha sa panahon na 'to. Walang flowers, chocolates o kahit man lang sana crispy chicharon, wala din. Pero hindi naman ako malungkot. Hindi naman ako babae eh. Obviously, wala akong kunsensya. Joke! I'm sure mapapansin ng jowa ko ang mga ganyan. Sabihin na nating biro pero malamang half meant na nag-eexpect sya na meron akong surprise on dat day. Demet! Need ko tuloy bumawi. Ang hirap talaga manghula ng mood ng babae.

Sana lang kasya yung naipon kong mga tig bente-singkong barya sa bahay pambili ng bulaklak. Sana hindi na overpricing ang mga iyon wen taym kams. At ang pinaka, sana lang hindi dinuguan ang kakainin ko sa araw na iyon...

TONG-ITS

Baraha. Sugal. May araw na minamalas. May araw namang swerte. At kahapon, ang araw ng malas. Bokya.

happy kasi maliit lang ang taya eh, 'lam mo na poor lang kami...

Ang paglalaro ng tong-its ay parang paglalaro din ng sarili nating buhay. (naks! Ayan ka naman, pati pagsusugal idinamay mo na sa mga kwento mo). Kailangan nating tanggapin ang bawat barahang ibinibigay sa atin. Pero kapag hawak mo na ang mga barahang ‘yun, nasa sariling desisyon mo na, kung paano mo ito lalaruin para manalo ka. Minsan, wala sa ganda o pangit ng barahang hawak mo ang susi para manalo ka. Nasa diskarte mo. Pero hindi din lahat ng pagkakataon na nananalo ka dahil  magaling ang diskarte mo, minsan dahil sa kapabayaan na din ng mga kalaban mo.

Ang pinaka madalas na pagkakamaling nagagawa natin sa mesa habang nakikipaglaro ng tong-its, ay ang maliitin ang kakayahan ng kalaban natin. Ganyan din sa totoong buhay. Underestimate. Akala mo kayang kaya mong talunin ang mga kalaban mo. Akala mo yung hawak mong baraha na ang pinaka maganda. Akala mo magtitiklop sila ng baraha kapag nag-bet ka na.

Sa tingin ko, ang tong-its ang pinakamalapit na larong maaaring ihalintulad sa totoong buhay (susme at talagang pinangatawanan). Dahil kailangan natin ng matinong pag-iisip (meron ka ba nun?). Kung saan kaya nating pangibabawan o talunin ang tinatawag na tadhana o pagkakataon. Hindi natin hahayaang mangyari na lang ang isang bagay ng basta-basta. Kailangan din nating pag-isipang mabuti. Sa madaling salita, hindi mahalaga kung ano ang nangyayari, mas mahalaga kung paano natin iisipin kung ano ang mangyayari.

 Sa ayaw natin o sa gusto, malalaman natin ang totoong katauhan ng isang tao kapag nakaupo na siya sa mesa para maglaro ng tong-its. Kung sa tingin mo na nababasa ng mga kalaro mo ang iniisip mo, sarili mo lang ang dapat mong sisihin. At kung ganun nga, matatalo ka na sa paglalaro mo, talo ka pa sa totoong buhay.

Maraming nagtatanong kung madali lang ba maglaro ng tong-its. Maari mong matutunang laruin ang tong-its sa loob lang ng isang araw o ilang oras. Pero buong buhay ang kailangan mo para laruin ng tama at maayos ang larong ito. Sa bawat araw na dumadaan sa buhay mo, pumupusta ka. Lumalaban ka. Kung matatakot ka lang sa blap ng kalaban mo, talo ka. Dapat marunong kang lumaban at makipaglaban. Pero hindi ibig sabihin nito na hindi ka pwedeng umatras. Umatras ka ng hindi dahil sa natatakot ka. Umatras ka kung kinakailangan.

Ang mahirap lang sa ganitong klaseng laro, walang gustong umayaw kapag natatalo dahil gustong makabawi hangga't may natitira pang pangpusta (may kasamang gigil pa). Pero, kapag naman ikaw na ang nananalo, ayaw naman nila na umayaw ka (sasabihan ka pang madaya).

Kaya ikaw! Oo, ikaw nga... magtapon ka na ng baraha... kanina ka pa nakatunganga eh... tagal...

LAYF

Kagabi nagkamuta ang mata ko sa kababasa ng mga text messages sa cellphone ko. Mga PM ng mga dati kong ka-tropa. Mga nagyayayang mag-selebreyt ng kani-kanilang despidida. Alam nila kasi ang prinsipiyo kong pers kam pers serb policy. Kaya kung sabay-sabay ang selebrasyon sa eksaktong oras at araw ay ikinalulungkot ko ngunit dun ako sa mas sosyal na party pupunta. (joke!) Syempre, pupuntahan ko kayong lahat, kayo pa. Kahit pigain pa ng jowa ko ang betlog ko, pupunta ako. Naks!

Yung iba pupunta ng Estados Unidos, Canada at kung saan-saan pa. Ikinagagalak ko ang pagbabago ng mga layf nyo. Kung saan man lupalop kayo ng mundo mapadpad, mag-ingat kayo dun at nawa’y pagpalain. At pag nakarating kayo dun ay wag nyo sanang kalimutan na medium ang sukat ng damit ko, 28 ang waist line at 42 ang kasyang sapatos sa aking mga paa. Wag na kayong mag-alala sa brip, medyas at panyo, ako na ang bahala doon. Mainam siguro kung sasamahan nyo na din ng Taster’s Choice na kape, spam at imported na delata at tsokolate. Sawa na kasi ako sa mga Nescafe, Ligo, 555, at chocnut. Bihira kasi talaga akong makatikim ng mga lasang isteytsayd. Abuso naman kung dagdagan nyo pa ng dolyar na nakaipit sa mga singit-singit ng padala niyo. Pero kung marami talaga kayong sobra, tumatanggap din naman ako thru Western Union at ATM.

Parang kelan lang, kalaro ko pa kayo ng bilyar sa kanto. Na madalas laging ako ang sentro ng kantiyawan ng barkada. Paano naman kasi di marunong pumektos. Ang alam lang yatang pektusan ay si pareng Purog na taga-hilot ng tropa. Kung ibang bersyon ng larong bilyar, siguro naman hindi niyo na ako kayang talunin. Magaling ako sa mga tumbukan at takohan. Pati sa pagtira-tira ay magaling ako. Sargo kung sargo. Kahit na nakatuwad at nakaliyad kaya kong ipasok ang dapat ipasok. Naman.

Ganyan talaga ang buhay, minsan may suwerte, may malas (opinion ko lang, wag ng makialam). Parang layf lang, nyetah, wala na namang kwenta... 

RONG TOT

May mag-like pa kaya if ibang tema na ang i-post ko dito? Yung tipong pang MMK ni ate Charo. Sa tingin mo? Oo, ikaw tinatanong kita. Ikaw na nagbabasa nitong post ko.

Malamang din hindi mo na ituloy ang pagbasa sa kwento, emo kasi ang dating ng intro eh.  Malamang ang nasa isip mo, makaka-sira lang sa maganda mong mood sa mga oras na ito ang ise-share ko. Titulo pa lang iba na ang dating. Naisip mo siguro na tiyak non-sense uli ang post na ‘to. Lagi naman eh, kelan ba nagkaroon ng sense ang bawat post ko?

Hindi ko na ipapaliwanag kung bakit yan ang titulo. Bigla na lang kasing umilaw ang bumbilya sa ulo ko. Epekto yata ng pagkakaroon ng pimples sa face sa edad kong ito. Langya. Ayan nakabigkas tuloy ng bad word. Kung nagkataon na may account din si ermat dito at friend ko, malamang magtataka yun kung anong nangyari sa anak nyang inalagaan sa tiyan at itinae ay palamura na pala ngayon. At sure akong ang comment nun ay “pinadakkel ka nga ubing a saan agsao ti dakes, tattan kasta ti aramid mon, ukinam”. 

Salamat sa pagbasa at pag-iisip why ganyan ang title...

May kapatid na kambal... Sina John at Jun... Sa kasawiang palad namatay ang asawa ni John kasabay naman nito ay ang pagkawala ng bangka ni Jun...

Isang araw bumisita si Jun sa lugar ng kanyang kapatid ng meron siyang nasalubong na ale... Napagkamalan siyang siya si John, sabi ng ale:

ALE: John nakikiramay ako...

Akala ni Jun na ang tinutukoy ng ale ay ang kanyang bangka...

Kaya...

JUN: Maraming salamat po.

ALE: Ano ba ang dahilan ng pagkawala nya?

JUN: Araw-araw ko kasi siyang ginagamit kaya kinakalawang na ang bandang              ibaba nya...

ALE: Ngak!!

JUN: Minsan din marami kaming gumagamit sa kanya.

ALE: Naku po!!!

JUN: Minsan din tatlo kaming sabay na gumagamit.

ALE: Waaaa!!!

JUN: Cguro ang dahilan talaga ng pagkawala nya ay noong pinahiram ko sa                    kumpare ko at pagkatapos nyang gamitin ay doon naman sa kanyang mga            tauhan.

ALE: Urggg!! (hinimatay)

CHRISTMAS TREE

Hindi porke yan ang titulo eh pasko na agad ang nasa isip ko. (Ano pa nga ba, ungas!) Oo nga pala noh? Alangan naman may Christmas Tree pag summer, ehekhek!

Why yan ang nasulat kong titulo? Dahil siguro “ber” months at malapit na ang pasko. Hindi rin. Bigla na lang kasing tumipa ang mga daliri ko sa keyboard. Hindi tuloy ako makawala sa pag-iisip kung paano ko bibigyan ng buhay ang title na yan. May buhay nga ba siya? Sa tingin mo kaibigan, meron ba?

Matagal na ring panahon na walang nakatayong Christmas Tree sa bahay. Ilang dekada na ba? Di ko na mabilang. Ang alala ko, eight years old pa lang ako nung magkaroon kami niyan sa haus. Gawa pa sa pinutol na sanga ng kaimito na pininturahan ng puti. Sinabitan ng mga kendi. Yung iba totoong kendi, ang iba naman ay maliit na bato na ginagamit namin sa paglalaro ng sungka saka binalutan ng wrapper ng kending Viva at White Rabbit. Hindi na nasundan mula noon.

Nagkaroon na rin kami dati, gawa nga lang sa alambre, bulak, dyaryo, styro at dekorasyong ginagamit ng mananahi sa paggawa ng gown. Nagawa kong Christmas tree, este flower Christmas tree pala dahil proyekto ng mga junakis ko sa skul nila. Magkasunod na taon yun. Magkasunod din hindi namin napakinabangan. Ang nakinabang, skul at syempre ang bumili ng mga yun. (Yabang! Asan ang pruweba aber?) Huwag ka na ngang makialam. Kwento ko ito. Saka wall ko. Pwede ba magbasa ka na lang? (Haba kasi ng intro eh!)

Eto na oh! Sa tingin mo, maganda ba sa paningin ang Christmas Tree kapag walang dekorasyon? Hindi di ba? Bihisan natin. Lagyan natin ng mga palamuti para may buhay sa paningin. At syempre isabuhay na rin natin. Sa paanong paraan? Gawin nating ikaw o ako ang Christmas tree na yun.

Christmas balls – pamilya, kamag-anak at mga kaibigan ang tawag ko diyan. Nandiyan lang sila sa tabi para tulungan kang magningning.

Poinsettia o paskwas – mga papuri, karangalan at magandang alaala ang mga iyan (meron ba?)

Medyas – luma o bago? Kahit ano, basta para sa akin, yan ang mga pangarap. Mga ninanais pang magawa at magkaroon.

Christmas lights – ito naman ang mga pangarap na nakamit, dahilan para magliwanag ang buhay o paligid.

Paper chenille garlands with glitters – mga pagsubok at problemang nalampasan kaya patuloy kang kumikinang.

Gifts – mga blessings na dumating (sana mag-share ka rin).

Star – syempre huwag kalimutan si Bro na nasa itaas. Dahil kung ano ang buhay mo bilang Christmas tree ngayon, sa kanya lahat nanggaling.

Adbans HAPPY CHRISTMAS AT MERRY NEW YEAR sa inyo mga kaibigang Christmas Tree.

AIRCON

Madalas ba kayong maka-enkwentro ng mga taong ipinanganak na may kasamang aircon sa katawan? ‘Yung mga taong kapag nagkwento na eh feeling mo may parating na bagyo dahil sa lakas ng hangin? Mga taong akala nila kaya nilang gawin ang lahat at siya ang pinaka-magaling. Natutuwa ba kayong kasama ang ganitong klaseng tao o kinaiinisan nyo?

Aray! Isa ako sa mga iyan eh... hehe! Pero hayaan nyo akong ikwento ko sa inyo ang tungkol sa palito ng posporo. (naman baka mahabang kwento uli, nakakainip magbasa, picture na lang kaya pwede?) shunga ka talaga eh noh? Malalaman mo ba ang buong kwento kung larawan lang, aber? Para kang sa isang kakilala ko este dalawa pala nung minsan nag-usap sila. (anong pinag-usapan?). Basahin mo tukmol!

Girl 1: Tara bili tayo ng pagkain.

Girl 2: Katatapos lang natin kumain eh.

Girl 1: Shunga, pipicturan ko lang at ipo-post sa instagram at facebook!

(Ay? Sige na nga, kwento ka na, nakialam ka na naman). Sa loob ng bahay iba’t-ibang kagamitan ang makikita mo, mga gamit sa kusina, sa salas, sa kwarto, sa banyo at marami pang iba. Sa loob ng bahay matatagpuan din ang posporo. Na kahit saang sulok magpunta hindi mapigilan ng palito ng posporo ang magyabang kung ano ang kaya niyang gawin.

Madalas nyang sabihin na siya ang nagbibigay liwanag sa buong kabahayan. Siya ang nagsisindi at nagbibigay apoy para makapagluto. Minsan din daw ginagamit syang tutpik at panglinis ng tenga. At kapag may narinig siyang nagkukwentuhang ibang kagamitan sa bahay, palagi siyang sumisingit sa usapan at inilalagay ang sarili niya bilang pinakamagaling at maraming nagagawa.

Isang araw, gaya ng lagi nyang ginagawa, nagpakitang gilas siya sa mga kasamahan niya. Nagpasindi siya ng apoy. Nahulog ang umaapoy na palito ng posporo. Nasunog ang carpet at kurtina na natamaan nito. Lumaki ang apoy na nauwi sa pagkasunog ng buong bahay. Dahil sa kayabangan niya, tama nga, siya ang nagbigay ng liwanag. Lumiwanag ang buong paligid ng bahay dahil sa sunog na ginawa niya. Lahat apektado. 

Kung ihahalintulad sa tao, maraming beses at pagkakataon na ganun ang nangyayari. Dahil sa may gustong patunayan o ipagyabang sa iba, nauuwi lang sa trahedya. Siguro nga malaki ang pakinabang nila o marami silang kakayahang nagagawa, pero hindi na nila ito dapat ipagyabang kung kani-kanino. Kahit gaano ka kagaling, kung hindi mo naman kayang pigilan ang sarili mo na hangaan ka ng iba, lalo ka lang nilang kaiinisan kesa sa paghangang gusto mong makuha sa kanila.

Tandaan: Sa bawat pagkiskis ng ulo ng palito ng posporo para makagawa ng apoy, iisa lang kinahihinatnan niya. Ang maging ABO. (tapos na?). Oo, kaya wag kang EPAL!

BALLADE POUR ADELINE

Tamang sound trip sa oras ng pag-iisa… emo mode ‘ika nga… Parang show dati ni Helen Vela. Remember her? If not, search mo na lang sa youtube…hehehe!!!

There’s nothing new to post or to share. Just an update of myself here on my blog. I’ve been busy with work and consumed other activities not to mention my responsibilities as “yayo” to Venice. Stress keeps surging up my load into my nerves especially at night. And other moments of sheer hopelessness and unfortunate lucks. Sometimes it just gets so lonely but this loneliness is never new, this has been me, my personality. Naks naman. Ang lalim mo bro!

Kung ano man ang suliraning meron ka ngayon kapatid… play that sound and read the anecdote below… it helps… promise… 

White bond paper and a black dot in the middle.

At first glance all you can see is the black dot in the middle. You may not notice the biggest part of the paper which is the clean and white part of it. You tend to overlook and taken for granted many wonderful things. And focus your attention and energy on that small, dot-like failures and disappointments. You may come to your senses that so called “problems” are usually like the black dot, small and insignificant. All you need to do is widen your horizon and look at the bigger picture and the brighter side of it.

Oha! Absorb-absorb din pag may time…

ALMA MATER

Nabalitaan ko ang nangyari sa lumang skul building na kung saan ako nag-aral at nagtapos ng hayskul, ang Luna National High School – Central. Central, as in sentro, sentro, oha-ha-ha? Giniba na raw at kasalukuyang inaayos para gawing hospital. Hospital ng mga manganganak. Nak-ng-pating paano na ang pangarap ko? (may pangarap ka ba, akala ko wala?)

Kami ang huling batch ng graduating students sa skul na iyan. Na sa aking pagtatapos, nagwish ako na sana wag i-abandoned at gawing eskwelahan uli. Sayang kasi para sa mga batang mag-aaral na malapit ang tirahan sa eskwelahan na ito. Lalo na ang pangarap kong maging guest speaker balang araw. (ngeh?)

Masama bang mangarap maging guest speaker lalo na sa pagtatapos ng mga estudyante? Oo, inaamin ko, marami akong nagawa na kalokohan noon. Nandiyan ang pagpa-uso ng ninja moves – itaas ang palda ng mga kaklase kong babae o di kaya lagyan ng salamin ang sapatos para makaboso lang. Tuwing exam, kaya mataas lagi ang marka, paano, pag kami ang nag-tsek ng aming test paper at mali ang sagot ko, itatama ko. Sinabi kasing i-tsek hind i-ekis, nagawa ko lang yun dahil masunurin akong bata. Nariyan din ang pagsusumamo ng aming practical arts teacher na pumasok kami sa room, ano kami bobo? May ordinansa kaya ang skul na “pag late, wag ng pumasok”, siya ang na-late eh, kaya naglaro na lang kami ng basketbol sa labas...

Haay, tutal hindi na rin lang matutupad ang dream ko, ibabahagi ko na lang dito ang sana’y magiging speech ko. Simple lang naman sana ang sasabihin ko para hindi mabato ang mga ga-graduate.. Mga aral na natutunan ko sa buhay (meron ba?).

Una, huwag mag-aasawa agad. Panira ng diskarte kung mag-aasawa ka na eh wala ka pang trabaho. Hirap first, sarap later.

Pangalawa, sa buhay kelangan ng konting angas. Konti lang naman. Walang magbubuhat sa sarili mong bangko kundi ang sarili mo din.

Pangatlo, tumulong sa magulang! Pag tumulong ka sa magulang mo, para ka na ding tumulong sa bayan mo. Naks! Pang-slogan making contest ang dating noh?

At panghuli, pag may tiyaga may nilaga. Tiyagain mong magtapos ng pag-aaral. Hindi mahalaga kung ano tinapos mo, ang importante may natapos ka. Kahit sabihin mong ikaw ang pinaka-matalinong tao sa mundo kung wala ka namang diploma, kailangan mong tanggapin ang katotohanan na mahihirapan kang maghanap ng trabaho.

JOKER

Ang hirap sa iba, ‘pag sinabing nakakatawa ka, akala nila lagi kang nagpapatawa. Wala na ba akong karapatang maglupasay sa semento ng walang tumatawa? Makulet lang siguro ako. Pasasakitin ko ang panga mo hangga’t gusto mo. Wag mo lang akong asarin ng wala sa oras lalo pa’t matagal-tagal pa ang susunod na sweldo kundi yari ka. (feeling bad boy noh?).

Ang alam ko sa pagpapatawa, hindi ‘yan pinipilit, kusang lumalabas ‘yan – parang utot lang na out of the blue biglang lumalabas ng sunod-sunod. Masarap makipagpalitan ng punch lines kung sa mga kabarkada mo din lang. Pati na din ang makipagbiruan sa lovey dovey mo. But of course ang mapa-smile ko kayo mga gwapa at gwapong mga “who am i” na mga kaibigan ay malaking bonus na para sa akin. 

Kung iniisip mong nakakatawa ka, nakakatawa ka talaga. Mind trick lang ang lahat ng bagay. Kung natatawa ka sa ‘kin, isang optical illusion lang talaga ang lahat, may malawakang hypnosis na nagaganap at isa ka sa mga nabiktima.

Ang totoo, seryoso talaga akong tao. Wala nga lang gustong sumeryoso sa kin. Wala naman akong balak pumik-ap ng tsiks. Wala naman akong ibang dahilan kaya ako nagpapatawa kundi gusto ko lang makitang nakangiti ka. Wala din akong hilig sa mga pick-up lines para i-share sana sa inyo. Hindi ako ganun eh. Mga babae pa nga minsan ang nagsasabi nyan sa akin. Gaya ng “ Jeff eksyusmi, kahoy kasi ako, pwede mo ba akong sibakin?”. (“AIRCON” ka na naman.)

Sense of humor? Oo, natural na sa akin dahil lalaki ako. Kaya nga ako binigyan ng dalawang itlog na kakalog-kalog eh para pagtawanan ang aking sarili paminsan-minsan. So true din na mahilig ako sa jokes lalo na sa sex jokes. Ako lang ba? Weh? Gawa kasi ako sa sex kaya ganoon ako, ikaw ba? Hindi naman sa binabastos ko ang sex. Ang sex para sa akin ay isang sagrado o banal na bagay. Kaya nga sa tuwing ginagawa ko yun, ako’y napapa-aleluya.

Pero mas bilib ako sa mga babae. Sila ang sahog sa aking walang kakwenta-kwentang buhay. ( Ikaw ‘pre ganun din ba pananaw mo?). Masasabi kong sila ang may malupit na sense of humor. Bihira silang marinig magbitaw ng punch lines pero sagad sa boneless-bangus pag bumanat. Tatahi-tahimik lang pero nasa loob ang kulo. 

Mahilig akong magkwento. At sa bawat kwento ko, hindi ko maiwasan na lagyan o haluan ng konting kwela. Nagsawa na kasi ako sa mga maseryosong usapan. Makatotohanan ang mga kinukwento ko pero kadalasan, hindi na mukhang totoo dahil sa paraan ng pagkakakwento. Nilalagyan ko ng nakakatawang pangungusap pero sa huli, nararamdaman pa rin ninyo ang pagkaseryoso ko. (Asa ka pa). Hindi ako makakapag-isip ng isang biro kung hindi ito nanggaling sa isang totoong pangyayari o kaganapan sa buhay ko. Naks!

Sa lahat ng sinabi ko sa itaas, ito ang pinakatotoo. Ang biro ay napakaseryosong bagay pero ang pagtawa ang pinakamatinding depensa mula sa pinakamaliit na problema.

Top of Form

TROPA

Para sa inyo mga bff... mga friendships... mga klasmeyts... mga kababata... at sa mga gusto pa akong maging ka-tropa... 

“Friendship is like the relation between the hand and the eye. It’s like when the hand gets hurt, the eye cries. And when the eye cries, the hand wipes its tears...”

Ang mga barkada masaya pag magkakasama, nagbibigay ng ngiti, pumapawi ng luha. Minsan akala mo masaya ka dahil sa barkada, ang hindi mo alam masaya ang barkada kasi nandun ka...

Tropa days are over yet we find time to see and talk to one another. Minsan nga sabi ng tropa ko ngayon: “Sino sila? Tropa mo noon?”. Sabi ko: “Hindi ahh, pamilya ko hanggang ngayon”.

Magkaiba man tayo... sa salita... sa porma... sa pananaw... iba-iba man tayo ng trip... Isa lang parehas tayo, ano yun? Dugong bulabog... di ba astig?

Salamat sa kwentuhan, joke, trip, alak, gala, drama at pagtatambay. Salamat, sana walang limutan okei? Sana walang magbago. Maghiwalay man tayo, tropa pa rin...

Remember these four things if everything goes wrong, when sadness fills your heart...

1. ice

2. baso

3. alak

4. 0999357..., number ko, tawagan mo ako, inuman tayo!

When time comes that i die and go to hell. And when Satan asks my last wish is... i’ll pause for a while to look for you and when i see you happy, i would say: “Bossing, kunin mo rin siya, TROPA kami nyan ehh...”

FEELINGERO

I know this is too much to bear that’s why I want to let go what’s penetrating in my thoughts right now.

I can’t even find the brainwave to continue this without letting go of a few clack sounds in my lips when I saw my reflection in the PC screen. And as I puff off my last contribution to the growing population, the caress of my fingers on the keyboard begins...

Life is easier if we are not handsome or beautiful. But since we are, life is difficult, very difficult...

Ganda ng intro noh? Pang dear Charo ang dating... ehekhek!!! Pwe! Nasamid pa akets sa paghagilap ng tamang word sa diksyonery, maalikabok eh. Pati utak waley..

Anyway, inihaw noong highschool days namin...

Pinatayo ako ng aming titser sa gitna, - dun nauso ang CENTER OF ATTRACTION.

Dahil ako’y napahiya, umupo ako sa gilid ng pinto, - dun nauso ang BOY NEXT DOOR.

Nakayuko akong naglakad sa harapan nila, - dun nauso ang LOVE AT FIRST SIGHT.

Ngumiti ako sa isang girl, akalain mong bigla siyang hinimatay, - dun nauso ang KILLER SMILE.

When someone make saksak of me, - dun naman nauso ang SAKSAKAN NG KAGWAPUHAN.

Ng mabasa ng iba itong post ko, - dyan nauso ang INSECURE

Feeling pogi lang po... wag dibdibin... ang mag-like, matatawag ng “difficult ang life”. lol!

Top of Form

Bottom of Form

Top of Form

Bottom of Form

WAG-WAG GAME

“It’s better to cross the line and suffer the consequences than just stare at the line for the rest of your life.” ---rules sa patintero

Malamang nalaro mo na yan. If not, balik ka sa grade one.

Time flies (lumilipad nga ba?) nakaka-miz di ba? Ang tiles game gaya ng dominoes, scrabble o di kaya mah-jong?(big tenk u nga pala sa pamilya Dela Torre ng Santiago IS, sa pagpa-intindi sa akin ng larong yan, ehehe!). Syempre ang playing cards – lucky nine, forty-one, pusoy, pusoy-dos, five cards(bet all kung tawagin) at tong-its. Nandiyan din ang larong dice, goma, holen, tatsing, chess, dart, volleyball at basketball.

Basketbol. Ang past tym kong laro noong araw, kasama ang tropang “lang-gi” boys kung tawagin. Mga binatilyong pagkatapos ang maghapon na work sa bukid eh magawa pang maglaro kahit dalawang round lang. Na kadalasang pusta – isang litrong coke o di kaya ice tubig ni inay Flora.

Remember ko pa... ang karate chop (gulang) ni Randy. Penetration drive ni pinsan Edmond. Fade-away shot ni Jaime. Dribbling form ni Romy. Running shot ni Ronald. Shooting touch ni Alvic. Supalpal ni Mario. Cross-over move ni Ricky. Pa-lobong tira ni Ruben. Mala-Samboy Lim ni Joel. At ako na naka-tunganga lang sa tabi. Na madalas di pasahan, paano naman kasi garapal ang suwapang... lol!

Noon yun, iba na ngayon...hehehe!!! Pero ang pinaka-gusto ko sa lahat ay ang titulo sa itaas. Wag-wag game --- ito yung larong maghuhubad ka... maghuhubad din sya... tapos papatong ka sa kanya at sasabihin naman niya... “wag...wag...”

Di naman halatang adik, di ba?

HONESTY

“Hindi lahat ng kwento, totoo. Hindi rin lahat ng totoo dapat ikwento. Tandaan: Coconut oil na lang ang virgin...”

I tell to myself noong nagka-syota ako, dapat isa-isa lang. Why? Naisip ko kasi na hindi raffle promo na the more entries you have the more chances of winning. Na ang pag-ibig ay hindi parang siopao, na bola-bola lang...

Bago ko sya saktan, iisipin ko muna kung ilang manliligaw ang binigo nya nung sinagot niya ako. Ilang tao ang ipinagpalit nya para makasama ako... May kasabihan nga na: “Don’t ever leave the one you love for the one you like, because the one you like will leave you for the one they love”. Mahirap tamaan ng karma. Lalo na sa panahon ngayon, digital.

Honest ako. (Parang teledrama lang sa ABS-CBN na Honesto ah) Pero kung ipagpilitan mong marami sila, eto ang aking panabla: “No person shall be compelled to be a witness against himself.” (Article III, Section 17, Right Against Self-incrimination, Philippine Constitution).